AB ORIGIN Antoni i Marcin Rząsowie

Serdecznie zapraszamy na wernisaż wystawy Antoniego i Marcina Rząsów w Galerii Współczesnej Sztuki Sacrum w „Domu Praczki” przy ul. Zamkowej 5/7 w Kielcach dnia 08.05.2026 r. o godz. 18.00.

Wystawa będzie czynna do końca czerwca.

Lubię drzewo, bo tak: ma zapach, jest takim materiałem ciepłym, drzewo żyje.

Życie jest już w samym drzewie….

Antoni Rząsa

Mija właśnie 20 lat od wystawy indywidualnej Antoniego Rząsy w Galerii

Współczesnej Sztuki Sacrum „Dom Praczki” — pierwszej wystawy czasowej

zrealizowanej w tej przestrzeni. W tym samym miejscu spotyka się dziś

jego twórczość z pracami jego syna, Marcina Rząsy, co nadaje obecnej prezentacji

charakter wielowymiarowego powrotu do źródła: do początku historii

galerii, do relacji rodzinnej i artystycznej, a także do samej istoty rzeźby rozumianej

jako doświadczenie obecności, pamięci i skupienia.

U Antoniego Rząsy twórczość wyrasta z głębokiego, egzystencjalnego namysłu

nad człowiekiem. Jego rzeźby, zakorzenione w tradycji sztuki ludowej

i ikonografii chrześcijańskiej, koncentrują się wokół motywów pasyjnych,

w których cierpienie, ofiara i nadzieja stają się uniwersalnym językiem doświadczenia.

Ekspresja formy, indywidualne kształtowanie rzeźbiarskie i intensywność

gestu nadają jego pracom charakter przejmujący, prowadzący ku

wyciszeniu i skupieniu.

W przypadku Marcina Rząsy ta sama wrażliwość rozwija się w stronę

redukcji i kontemplacji. Jego rzeźby są bardziej powściągliwe, oszczędne

w wyrazie, jakby zatrzymane w stanie wewnętrznej równowagi. Zamiast

narracyjnej ekspresji pojawia się obecność, zamiast dramatycznego napięcia

— spokojna, medytacyjna forma trwania. W ten sposób to samo dziedzictwo

zostaje przefiltrowane przez odmienną wrażliwość, prowadząc ku innemu

doświadczeniu duchowemu.

W tym kontekście prezentacja w „Domu Praczki” nabiera wymiaru szczególnego

powrotu do źródła — rozumianego nie tylko jako odniesienie do pierwszej

ekspozycji Antoniego Rząsy sprzed dwóch dekad i początku galerii, lecz

także jako powrót do samej istoty twórczości: relacji między formą a doświadczeniem,

między gestem a znaczeniem. W tym sensie ich twórczości nie tyle

się zestawiają, ile przenikają, tworząc dialog oparty zarówno na ciągłości, jak

i indywidualności.

Przestrzeń „Domu Praczki” staje się miejscem, w którym ten dialog znajduje

swoje dopełnienie. Historia zatacza krąg — spotkanie twórczości ojca

i syna otwiera nowy kontekst dla pamięci pierwszej ekspozycji, stając się

refleksją nad źródłem: tym, co powraca w czasie i na nowo nadaje znaczenie

temu spotkaniu.

Szymon Uberman